(Μετά το κυνήγι )
του Luca Guadagnino
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Η ταινία όλη -κι όλη, βασίζεται αρχικά σεναριακά σ' ένα “βαρυσήμαντο” ηθικό δίλημμα, επίκαιρο εδώ και καιρό με το κίνημα MeToo, το οποίο και διακνινίζεται δραματουργικά σε κάποια επί μέρους παρεπόμενα και “μετασεισμικά” διλήμματα, που ωστόσο εμπλέκουν σταδιακά κι όλα τα πρόσωπα της ιστορίας, φιλικά, οικογενειακά και πανεπιστημιακά στις αναπόδραστες συνέπειές τους. Και από την άλλη, βασίζεται, στην εξαιρετική ερμηνεία της Τζούλια Ρόμπερτς στο ρόλο της καθηγήτριας Άλμα στο πανεπιστήμιο του Γέιλ και “σκοτεινό αντικείμενο του πόθου” ανδρών και γυναικών του άμεσου περίγυρού της. Και από εκεί και πέρα, φαίνεται: το χάος...
Το χάος που προκύπτει διαδοχικά, εγκάρσια και γραμμικά στην αφήγηση, μετά το πρώτο ρήγμα στις σχέσεις, που αποκαλύπτει και την ανάποδή τους μεριά. (Το είναι και το φαίνεσθαι, ας πούμε φιλοσοφικά.) Τις σχέσεις ανάμεσα στην Άλμα Ίμχοφ, μια σεβαστή και αγαπητή καθηγήτρια φιλοσοφίας με τον Χανκ Γκίμπσον, συνάδελφο και στενό της φίλο, ο οποίος κατηγορείται για σεξουαλική επίθεση από την Μάγκι Ρέσνικ, μια μαύρη φοιτήτρια της ηθικής φιλοσοφίας και προστατευόμενη της Άλμα. Και σε αυτό το ένοχο-ερωτικό-ακαδημαϊκό τρίγωνο, προεκτείνονται οι “γραμμές” καθώς εμπλέκονται ο Φρεντερικ Ίμχοφ, σύζυγος της Άλμα και ψυχίατρος, η Δρ. Κιμ Σάγιερς, πανεπιστημιακός και φίλη της Άλμα. Όπως επίσης, κάπως περιθωριακά, και το Άλεξ, διεμφυλικό άτομο, σύντροφος της Μάγκι... το οποίο, ενώ γεννήθηκε άρρεν, επέλεξε ως φύλο του το θήλυ, άρα η ερωτική του σχέση με την Μάγκι θεωρείται ομοφυλοφιλική! (Ζητήματα ταυτότητας αυτοπροσδιορισμού και δικαιωματισμού, υπεράνω κάθε ηθικής αποτίμησης.)
Υπόψη ότι η καθηγήτρια Άλμα ειδικεύεται στην «ηθική φιλοσοφία» που είναι κλάδος της φιλοσοφίας που ασχολείται κυρίως με το ποιες ανθρώπινες πράξεις είναι αποδεκτές και ορθές και ποιες ανάρμοστες... Και πάνω σε αυτά τα ερωτήματα εργάζεται στη διπλωματική της, με “ορθούς” σύγχρονους όρους, που εν πολλοίς ίσως αφορούν μια ελίτ, και η “προνομοιούχα” Μάγκι. Και δεν αποκλείεται σε αυτήν την ταινία, όπου όλα τα ενδεχόμενα είναι “ανοιχτά” να προχώρησε τόσο επί-δραστικά στην καταγγελία της για να πυροδοτήσει ένα κοινωνικό πείραμα. Πάντως, αυτό ήταν τελικά και το μόνο ενδιαφέρον αποτέλεσμα θεματικά. Οπότε «τέλος καλό, όλα καλά».
Εδώ, έχουμε για άλλη μια φορά, ένα δομικό πρόβλημα ως προς την αξιολόγηση μιας ταινίας: να μην μπορούν οι κριτικές επ' αυτού να διακρίνουν ποια ζητήματα θεματοποίησης “ανήκουν” στο σενάριο και ποια στην σκηνοθεσία, όταν η υπογραφή της ευθύνης ως προς αυτά είναι διακριτή...

Μετά το Κυνήγι / After the Hunt (2025)
σε σενάριο της Νόρα Γκάρετ -πρωταρχικά
και μετά σε σκηνοθεσία του Λούκα Γκουαντανίνο