(Mosquitoes)
των Valentina Bertani & Nicole Bertani
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)
Υποκειμενικό πλάνο ενός κουνουπιού. Το εσωτερικό ενός σπιτιού. Μία νεαρή γυναίκα. Μία νοσοκόμα στα επείγοντα ενός νοσοκομείου. Το όνειρο (ή ο εφιάλτης;) ενός μικρού κοριτσιού....
Μια δύσκολη παιδική ηλικία, οι παρεκτροπές της και τα συναισθήματα της βρίσκεται στο κέντρο της ταινίας, που σκηνοθετείται από δυο αδελφές πρωτοεμφανιζόμενες σκηνοθέτες.
Δεκαετία του ‘90. Ένας γυναικείος κόσμος. Μια μητέρα ατίθαση, η Eva, με την 8χρονη κόρη της, την Linda. Δύο αδελφές λίγο μεγαλύτερες σε ηλικία -Azzura και Marta - και η μητέρα τους νοσοκόμα. Μια παιδική φιλία ανάμεσα στα τρία κορίτσια που βρίσκονται, ως να είναι κουνούπια, σε διαρκή και ενοχλητική για τους ενήλικες κίνηση. Η παιδική (…και όχι τόσο παιδική) σεξουαλικότητα. Ένα παράξενος κόσμος τα περιβάλλει: ένα ομοφυλόφιλος που κάνει babysitting, άνδρες αδιάφοροι ή εξουσιαστικοί, το καταπιεστικό περιβάλλον της ιταλικής επαρχίας…
Οι χώροι της αφήγησης είναι ως επί το πλείστον εσωτερικοί, χώροι κλειστοί, μισοφωτισμένοι. Ευρυγώνιος φακός. Κάμερα που συνεχώς κινείται, εστιάζοντας στα παιδικά πρόσωπα . Κάδρο 4:4. Μια αφήγηση με στοιχεία πολλές φορές ονειρικά, σε κάποιες φορές σουρεαλιστικά, με μία διάσταση σκοτεινού παραμυθιού. Διαδραματίζεται στο κλειστό σύμπαν του προαστίου μιας μικρής ιταλικής πόλης, της Ferrara.
Το ακραίο –κοινωνικά, συναισθηματικά, σεξουαλικά- και η παιδική αθωότητα (;). Μια αίσθηση σκληρότητας, ασφυκτικής πίεσης, παράδοξου και παράλογου, αναδύεται καθώς απεικονίζεται η παιδική ζωή και η μύηση των νεαρών ηρώων στη ζωή των ενηλίκων.
Αυτά τα πολλά διαφορετικής υφής στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ταινία δεν ομογενοποιούνται από τη σκηνοθεσία και την αισθητική που αυτή επιβάλλει. Μοιάζουν σε απόσταση το ένα από το άλλο και εναπόκειται στον θεατή να σχηματίσει την πλήρη εικόνα, να χρωματίσει την ταινία.
Ό,τι βλέπουμε είναι ο κόσμος των ανεύθυνων και συναισθηματικά ασταθών ενηλίκων μέσα από ένα παιδικό βλέμμα. Μόνο στην τελική σκηνή, όταν οι αναλογίες 4:4 καταλυθούν και το κινηματογραφικό κάδρο ανοίξει , τα τρία μικρά κορίτσια απελευθερώνονται. Μόνο τότε μπορούμε να δούμε την παιδική ζωή με το βλέμμα ενός παιδιού…
Locarno 2025 -Διεθνές Διαγωνιστικό
