του Γιώργου Πανουσόπουλου
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος) 
Μια προγραμματίστρια ηλεκτρονικών υπολογιστών σε μια περίοδο άγχους και κρίσεων στη δουλειά της και στη σχέση με τον σύζυγό της. Μια βόλτα στον Εθνικό Κήπο και η γνωριμία της με έναν κηπουρό, που θυμίζει τον μυθολογικό Πάνα, θα αφυπνίσει ένα αρχέγονο πάθος.
Πρόκειται για μια θεαματική κινηματογραφική χειρονομία που “συνομιλεί” με τις Βάκχες του Ευριπίδη. Χωρίς τα “βαριά” νοήματα και διλήμματα του τραγικού, που εδώ παραμερίζουν καθώς αρχίζουν ν' αναβλύζουν -από το πουθενά!- δράσεις και στιγμές έκστασης στο φόντο μιας απλής, σύγχρονης καθημερινότητας. Με το εξημερωμένο φαντασιακό να εξεγείρεται και ν' αντιστρέφεται στην Ανάποδή του, να μεταμορφώνεται στο Άλλο του. Η Φύση να παροντοποιείται σαν αυτό το αρχέγονο περιβάλλον, που όχι μόνο το κατοικούμε ήδη από πάντα και δια παντός, αλλά και μας κατοικεί εντός. Και ο χρόνος, ο αφηγηματικός χρόνος, ν' αποκτά βαθμιαία έναν ξέφρενο ρυθμό, σαν σε γιορτινό ρυθμό διονυσιακής τελετουργίας. Και να ακούγεται ένα βουητό από φωνές, γέλια, μουσικές, ουρλιαχτά, τραγούδια. Από κάθε μεριά συρρέουν κι άλλες τέτοιες κινήσεις εντυπωσιακών στιγμών. Με μια αγέλη χαρούμενων παιδιών, γοητευμένων παιδιών, να τρέχει ξοπίσω από την βακχική, αλλοπαρμένη Μάνα, όπως τα παιδιά του παραμυθιού, που ακολουθούσαν στο “χαμό” τον Μαγικό Αυλό. Και το βλέμμα του θεατή παρασύρεται κι αυτό συγχρονισμένο, μαγεμένο στη ροή μιας πολύχρωμης και πολύβουης φαντασίωσης. Η πολιτισμένη ευταξία ανατρέπεται μέσα σε μια απρόοπτη έξαψη που γενικεύεται προς κάθε κατεύθυνση, εντός και εκτός. Μια μεταμόρφωση!
Πρόκειται για μια ταινία βασισμένη στην τέχνη του μοντάζ, όχι τόσο με την έννοια της συρραφής χρονικών αξιών, που συνθέτουν και προσανατολίζουν αφηγηματικά την ιστορία -η σεναριακή ιδέα είναι μια απλή ιστορία που μπορεί να περιγραφεί επαρκώς με λίγα λόγια- όσο με την έννοια της οργάνωσης των πολλαπλών όψεων του θεαματικού (που συνιστά τον πυρήνα της μαγείας του σινεμά) που καταφέρνει να εμπλέξει το βλέμμα του θεατή, πέρα από νοήματα και λογικές συνάφειες, σαν... αερικό! Το Φάντασμα της Ελευθερίας (του).
Μανία (1985)
