του Bi Gan
(οι δηλώσεις του σκηνοθέτη)

[Αφετηρία για την ταινία υπήρξε] Ο τίτλος μιας ποιητικής συλλογής του Paul Celan, «Pavot et mémoire» (Παπαρούνα και μνήμη, 1952). Η ταινία μου χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο έχει τίτλο «Παπαρούνα» και το δεύτερο «Μνήμη». Δούλεψα πάνω στο σενάριο με τον συγγραφέα (σ.τ.ε. και κριτικός λογοτεχνίας)  Chang Ta-Chun, ο οποίος λειτούργησε ως σύμβουλος. Συζητήσαμε πολύ για τη δομή της ταινίας και κατά τη διάρκεια αυτών των συζητήσεων μας ήρθε η ιδέα να χωρίσουμε την ταινία σε δύο μέρη. Το Long Day's Journey Into Night ξεκίνησε ως φιλμ νουάρ, στο στυλ του Double Indemnity του Billy Wilder. Στη συνέχεια αποδόμησα το σενάριο, αλλάζοντας μέρη του και μετακινώντας τα από τη μία σκηνή στην άλλη. Έτσι κατασκευάζω τις ταινίες μου.
(...) Σταμάτησα το γύρισμα από την πρώτη κιόλας μέρα. Δεν ήμουν ευχαριστημένος με το ντεκόρ... αυτό πήρε αρκετό χρόνο, το κλίμα ήταν πολύ τεταμένο και υπήρχε μεγάλη πίεση. Τότε επενέβη ο Liu Qiang, ο καλλιτεχνικός μας διευθυντής, με την πολύ οξεία οπτική του αίσθηση. Μαζί του αρχίσαμε να λύνουμε τα προβλήματα. Τα γυρίσματα σταμάτησαν μια ή δύο φορές, στη συνέχεια καθυστέρησαν και ολοκληρώθηκαν μόλις στα μέσα Φεβρουαρίου του 2018, λίγες ημέρες πριν από την κινεζική Πρωτοχρονιά.
(...) [Αυτό που έμαθα καθώς έφτιαχνα την ταινία είναι ] Ότι πρέπει να νιώθω ότι κινδυνεύω, σαν να πρέπει να ξεφύγω από τον θάνατο για να δημιουργήσω. Αυτό είναι κάτι που το πέρασα και με την πρώτη μου ταινία Kaili Blues. Συχνά λέω στον εαυτό μου ότι η ταινία είναι βέβαιη αποτυχία. Και όμως την επόμενη μέρα, μου έρχεται μια νέα ιδέα, η οποία την ζωντανεύει ξανά. Νομίζω ότι οι δημιουργοί πρέπει να συνεχίζουν να αμφισβητούν τον εαυτό τους, ακόμη και με τον κίνδυνο να «καταστραφούν». Είτε ο προϋπολογισμός είναι τεράστιος είτε μικροσκοπικός, δεν μπορώ να είμαι ευχαριστημένος με το να κάνω μια ταινία απλώς και μόνο επειδή υπάρχει το σενάριο. Αυτό δεν είναι αρκετό για μένα και δεν με ωθεί να δημιουργήσω.

(πηγή festival-cannes.com)