(σχόλιο: Σωτήρης Ζήκος) 
Δύο Blockbusters, αυτό το καλοκαίρι, επικρατούν στις αίθουσες!
Κάθε χολιγουντιανή υπερπαραγωγή (υψηλού κόστους δηλαδή) είναι πρωτίστως μπίζνα, ένα project με ρίσκο επενδυτικό και, ως εκ τούτου, συντελείται διαδικαστικά με αυστηρούς όρους χρηματοδότησης, έτσι ώστε να στοχεύει τελικά στην άμεση απόσβεση των εξόδων του προϋπολογισμού (εντός της πρώτης ή της δεύτερης εβδομάδας προβολών στις αίθουσες) και στη συνέχεια σε πολλαπλάσια απόδοση κερδών. Με κάποια, ευκόλως αναγνωρίσιμα, μοτίβα δράσης στερεοτυπικά και με τη συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων δημοφιλών ηθοποιών, σε πρώτους και δεύτερους ρόλους, που ο καθένας από αυτούς έχει τους δικούς του φαν (κυρίως μιας νέας γενιάς ενεργών θεατών) σ' ένα ευρύ κοινό, που τους “ακολουθεί” κάθε φορά, σε ό,τι κι αν παίζουν. Ύπερ-θεματίζοντας ή και υπερ-θεαματίζοντας τη δράση, σε σχέση με κάθε προηγούμενη εκδοχή, πάνω στο ίδιο στόρι. Είτε πρόκειται για την τέταρτη συνέχεια του τελευταίου Spinter-Man και σε σκηνοθεσία ενός σχετικώς άγνωστου σκηνοθέτη είτε πρόκειται για την Οδύσσεια σε σενάριο και σκηνοθεσία του γνωστού Κρίστοφερ Νόλαν. Με τρεις βασικούς ηθοποιούς (σαν κράχτες, τους δημοφιλείς stars στη νέα γενιά) τον Τομ Χόλαντ στο ρόλο του Spiderman / Πίτερ Πάρκερ στην ομώνυμη σειρά ταινιών, βασισμένων σε χαρακτήρες της Marvel και παράλληλα στο ρόλο του Τηλέμαχου στην Οδύσσεια του Νόλαν, όπως την Ζεντάγια στο ρόλο της αγαπημένης του Πίτερ Πάρκερ / Spiderman, αλλά και στο ρόλο της θεάς Αθηνάς στην Οδύσσεια, όπως επίσης τον ηθοποιό Τζον Μπέρνταλ στο ρόλο του Punisher / Εκδικητή Φρανκ στην πρώτη ταινία και τον ίδιο ηθοποιό στο ρόλο του (σαν νταβατζή “τιμωρού”) Μενέλαου (δίπλα στη σημαδεμένη, μαύρη Ωραία Ελένη) με ξυρισμένο, στο πιο μοδάτο, το κρανίο του...
Διότι αυτό σημαίνει, στην τελική, ο χαρακτηρισμός «Blockbuster»: Μια τεράστια "βιομηχανική" κινηματογραφική υπερπαραγωγή, με τεράστιο προϋπολογισμό (budget), με μεγάλα ονόματα ηθοποιών (της κάθε εποχής) και με στόχο τεράστια έσοδα στα ταμεία των εισπράξεων από τις προβολές (box office).
