του Denis Côté
(σχόλιο:  Σωτήρης Ζήκος)

Βλέπω στο Φεστιβάλ την γαλλόφωνη ταινία Nobody's Violence του Denis Côté από τον Καναδά στην αίθουσα Φρίντα Λιάππα στο Λιμάνι. Σε κάποια σκηνή δύο κυρίες σχολιάζουν κάποιο τρίτο πρόσωπο που λείπει και λένε εμφατικά πόσο «βαριέται». Και μία κυρία από τις δύο αποφαίνεται γενικεύοντας «Όταν βαριέσαι (τόσο) γίνεσαι διαθέσιμος... μπορεί να σε παρασύρει ο κόσμος.». Σκέφτομαι σχεδόν “αντανακλαστικά” αν πράγματι ισχύει στη ζωή αυτό. Και, χωρίς να πάψω να παρακολουθώ τα επόμενα δρώμενα στην οθόνη, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι «μάλλον κάτι τέτοιο μπορεί να παίζει στην εποχή μας με κάποια νεαρά άτομα, που επειδή βαριούνται τις “μέρες κενού νοήματος” μπορεί και να διεγερθούν και σε εξάψεις ανώφελης βίας, οπαδικής ή και ευκαιριακής, ακόμα και αναμεταξύ τους. Έτσι για τη φάση... για ν' ανάψουν τα αίματα!» Λες; 
Και, συνεχίζοντας να παρακολουθώ τη ροή της ταινίας, μού 'ρχεται, αντιπαραθετικά, μια επόμενη σκέψη, ότι «στις ίδιες αυτές κοινωνικές συνθήκες, κάποια άτομα μεγάλης ηλικίας, αν αρχίσουν να βαριούνται (τα ίδια και τα ίδια) όχι μόνο δεν παρασύρονται, αλλά αποσύρονται από οποιαδήποτε συμμετοχή και δράση... Κάτι αντιδιαμετρικά αντίθετο, αλλά συμμετρικά εξίσου αρνητικό... για το κοινό καλό.» Τι να πω!

Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2026