του Jim Jarmusch 
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Μια αριστοτεχνική σύνθεση τριών ιστοριών, σαν (συμπληρωματικές) παραλλαγές στο ίδιο θέμα. Με κάποια κοινά στοιχεία λάιτ μοτίφ (leitmotif) όπως οι skaters που τρέχουνε στους δρόμους.
Η πρώτη ιστορία, με τίτλο Father, που αφηγείται την έκτακτη επίσκεψη στον απομονωμένο πατέρα, κάπου ψηλά στα χιονισμένα ορεινά των ΗΠΑ, του γιου και της κόρης του, που τον επισκέπτονται μαζί, ενώ η μητέρα τους δεν ζει (και με μια τελική ανατροπή των δεδομένων).
Η δεύτερη ιστορία, με τίτλο Mother, που αφηγείται την τακτική επίσκεψη στη χήρα μητέρα τους, της μίας “συμβατικής” κόρης και της άλλης “αντισυμβατικής” κόρης, που έρχονται από διαφορετικές κατευθύνσεις, κυριολεκτικά και μεταφορικά, για μια τυπική, παραδοσιακή συνάντηση (τόσο αγγλοσαξωνική!) με τσάι και γλυκά, κάπου εκεί στο μακρινό Δουβλίνο.
Όπου οι δύο ιστορίες συμβαίνουν με τον έναν γονιό ακόμα ζωντανό, αλλά “παροπλισμένο”.
Και η τρίτη ιστορία, με τίτλο Sister Brother, με τα δίδυμα τέκνα μιας διαφυλετικής οικογένειας, την κόρη και τον γιο μιας νέας γενιάς, να εισβάλλουν, κάπου στο Παρίσι, στην τελευταία κατοικία των (κάποτε) μποέμ / αντισυμβατικών γονιών τους, που “ζούσαν τη ζωή τους” και χάθηκαν σε κάποιο αεροπορικό δυστύχημα. Για να διασώσουν τα όποια τεκμήρια μνήμης της κοινής τους (παιδικής) ζωής. Χωρίς τις οποίες αναμνήσεις, παραμένουμε όλοι μας -μα όλοι μας!- εντέλει, χωρίς τα πρώτα ερείσματα μιας “παλιάς” αγάπης, τόσο -μα τόσο!- ορφανοί.
Η μεγάλη αρετή της ταινίας είναι η απλή και ουσιαστική παιγνιώδης λιτότητά της, σε μια εποχή που οι περισσότεροι ψάχνουν κάποια στοιχεία ή θέματα που πουλάνε για να τα "φουσκώσουν" στο πιο δραματικό ή στο πιο προκλητικό ή στο πιο θεαματικό ή και καλά στο πιο ψαγμένο (με μεγάλες διάρκειες συνήθως). Γι' αυτό και τα λόγια αναφοράς σε αυτήν θα πρέπει να είναι "ομολόγως" απλά, λίγα και καλά: to the point !

Father Mother Sister Brother (2025) σε σενάριο και σκηνοθεσία του Jim Jarmusch 
Ηθοποιοί: Τομ Γουέιτς, Κέιτ Μπλάνσετ, Ανταμ Ντράιβερ, Ιντια Μουρ, Σαρλότ Ράμπλινγκ, Βίκι Κριπς.