(Τα Κάλαντα του Σκρουτζ)
του Ti West 
(κριτική: Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου)

Παραμονή Χριστουγέννων στο βλοσυρό Λονδίνο της βικτωριανής εποχής κι ο Μάρλεϊ (Ίαν ΜακΚέλεν), συνέταιρος στο λογιστικό γραφείο του σπαγγοραμένου Εμπενίζερ Σκρουτζ (Τζόνι Ντεπ), πεθαίνει. Επτά χρόνια μετά ακριβώς, ο Σκρουτζ παραμένει το ίδιο τσιγγούνης και κακότροπος ακόμα κι απέναντι στον καλοπροαίρετο ανιψιό του Φρεντ και στον πιστό, αν και μόνιμα κακοπληρωμένο υπάλληλό του, Μπομπ. Ξαφνικά, το φάντασμα του Μάρλεϊ μ’ αλυσίδες εμφανίζεται μπροστά του τρομακτικό, προειδοποιώντας τον για πνεύματα που θα τον επισκεφθούν μετά τα μεσάνυχτα με στόχο να τον κάνουν να μετανοήσει.
Η πολυαναμενόμενη επιστροφή του Τζόνι Ντεπ στις μεγάλες μέινστριμ παραγωγές και στο ευρύ κοινό γίνεται φέτος με Τα Κάλαντα του Σκρουτζ του Τι Γουέστ, μια κινηματογραφική διασκευή της Χριστουγεννιάτικης ιστορίας του Κάρολου Ντίκενς που παρά τις αρκετά καλές και συγκινητικές στιγμές και σκηνές της, στέκει δυστυχώς λίγη απέναντι στην υπέροχη γοητεία και το παιχνίδισμα του πρωτότυπου.  Μεγαλύτερο ατού της και κύριος λόγος να την δει κανείς αναδεικνύεται ο ίδιος ο Ντεπ και η εξαιρετική του ερμηνεία, ειδικά καθώς παρά τις -συζητήσιμες- αλλοιώσεις στην εμφάνισή του δεν ενδίδει ποτέ στον πειρασμό να παίξει τον Σκρουτζ σαν καρικατούρα. Αντίθετα, η φυσικότητα της φωνής του εδώ μας θυμίζει ξανά μετά από πολύ καιρό ότι δεν είναι μόνο μεγάλος (αντί)σταρ, αλλά και σπουδαίος ηθοποιός και μακάρι για το κοινό -κι ίσως και για τον εαυτό του μαζί- να επιστρέψει πάλι μελλοντικά, έστω και σποραδικά και σε πιο ρεαλιστικούς ρόλους.
 Ο Γουέστ που προέρχεται απ’ το χώρο του θρίλερ βάζει εδώ μερικά ήπια στοιχεία τρόμου, συχνά και κάπως χιουμοριστικά, σπάει στα δύο ή αλλάζει κάποιες εμβληματικές σκηνές και προσθέτει λίγο καλοπροαίρετο -αλλά πολύ αμφίβολης χρησιμότητας- ανθρωποκεντρικό διδακτισμό ειδικά προς το τέλος. Όλα αυτά δεν προσδίδουν κάτι καινούργιο ως αίσθηση με κάποια να θολώνουν και κάπως τη χριστουγεννιάτικη ζωντάνια του τέλους, που πιο δύσκολα θα γοητεύσει τώρα τα παιδιά και μοιάζει μάλλον ν’ απευθύνεται σ’ ενήλικες. Ειδικά, ως προς τον διδακτισμό, που παίρνει πολλές εκφάνσεις εδώ, άμεσες ή και πιο ανεπαίσθητες, είναι ενδιαφέρον ότι ο Γουέστ επεμβαίνει έτσι σ’ ένα κείμενο που θεωρείται παγκόσμια και διαχρονικά τόσο σημαντικό ακριβώς επειδή έχει τη σπάνια εξυπνάδα και δύναμη να μην κηρύττει διόλου, αλλά να δείχνει. 

Απ’ τις πολλές κινηματογραφικές μεταφορές της Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας μέχρι σήμερα που θεωρούνται σημαντικές, πολλές έχουν διαφορετικό στιλ μεταξύ τους, από το Πνεύμα των Χριστουγέννων (1951) του Άλαστερ Σιμ και το Πάρτι Φαντασμάτων (1988) του Ρίτσαρντ Ντόνερ μέχρι το The Muppet Christmas Carol (1992) του Μπράιαν Χένσον και τη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία (2009) του Ρόμπερτ Ζεμέκις που συνάντησε ανάμεικτες κριτικές, αλλά και το κλασικό πια Σκρουτζ-χριστουγεννιάτικη μπαλάντα (1970) του Ρόναλντ Νιμ με τον Άλμπερτ Φίνεϊ στον ομώνυμο ρόλο. Ανάμεσα τους, θα μπορούσε να έχει μια θέση με την αξία της και η πολύ όμορφη και ατμοσφαιρική ελληνική διασκευή που έκανε πέρσι ο Χρήστος Κανάκης με τίτλο Κάλαντα των Χριστουγέννων και τόπο δράσης ένα αλλοτινό ορεινό χωριό της Ηπείρου.